Różnica pomiędzy prawicą radykalną a umiarkowaną

Umiarkowana prawica z prądem

  Umiarkowany kurs umiarkowanej prawicy

Różnica pomiędzy radykalną a umiarkowaną prawicą opiera się głównie na tym, że ta druga (umiarkowana) wykazuje się daleko zaawansowanym umiarkowaniem w myśleniu i działaniu. Związana z tym powściągliwość (w myśleniu i działaniu) jest na tyle stabilna, że dość często powoduje wrażenie niedostatku w tym zakresie. W ostatnim okresie, w niektórych przypadkach ów  niedostatek należałoby nazwać po imieniu, czyli po prostu brakiem działania i myślenia w kluczowych aspektach.

Profesor Marek Chodakiewicz uważa, że Polska potrzebuje elity działania. Środowiskiem, które może pretendować do takiej roli, jest jego zdaniem młodzież związana z Ruchem Narodowym, z zastrzeżeniem, że musi jeszcze się sporo nauczyć. PiS jak wiemy uczyć się nie musi, bo PiS wie. “Wiedzącymi” są pisowscy politycy oraz ich zwolennicy. Swego czasu jeden z „wiedzących” polityków umiarkowanej prawicy powiedział, że członkowie jego partii nie muszą się dokształcać, bo mają partyjny statut i to im wystarcza. Dziś należałoby do tego dodać – „program wyborczy”.

Marek Chodakiewicz jest jednym z pierwszych, którzy wiele lat temu przy monumencie Żołnierzy Wyklętych, obok światełka pamięci zapalili również kaganek oświaty. Dziś już żadna lewacka propaganda nie zdoła powstrzymać polskiej młodzieży przed czerpaniem inspiracji i składaniem hołdu niezłomnym bohaterom. Elita działania, której potrzebuje dziś Polska, ma za zadanie, cytując Marka Chodakiewicza – „dać w dziób”.

„Trzeba wstać i dać w dziób. Najpierw sobie, aby się zmobilizować /do nauki i pracy/, a potem lewakom”.

Wszystkim tym, którzy preferują umiarkowany sposób  myślenia i działania, dedykuję to samo, ujęte w innej formie: Jedynym miejscem (sankcją), w którym powinni się znaleźć przestępcy – mordercy, złodzieje, zdrajcy stanu, jest więzienie, a po zmianie prawa, w uzasadnionych przypadkach kara śmierci.

Na pewno miejscami nieodpowiednimi dla przestępców są: studio telewizyjne (ulubione miejsce umiarkowanej prawicy), lista wyborcza (ulubiony sposób walki ze zdrajcami umiarkowanej prawicy).

W odniesieniu do opcji radykalnej i umiarkowanej podam jeszcze jeden przykład.

Józef Mackiewicz w książce „Zwycięstwo prowokacji” wyraźnie zróżnicował negację systemu komunistycznego od opozycji względem niego. Negacja (radykalizm) lub opozycja (umiarkowanie) są to różniące się jakością, zupełnie inne kategorie politycznych postaw i zachowań.

Autor „Zwycięstwa prowokacji”, analizując zwycięstwo komunizmu, pisze o „przesunięciu psychologicznym, które nastąpiło, a które posiadało wszelkie cechy tzw. równi pochyłej”.
Opisując kluczowy, fatalny moment przekształcenia polskiej świadomości w byt konformistyczny (umiarkowany), Mackiewicz pisze: „To bowiem, co nastąpiło, jest przejściem ze stanowiska negacji wobec ustroju bolszewickiego, na stanowisko li tylko opozycji wobec ustroju bolszewickiego w Polsce. (…)  I ten to bolszewizm, nie do uznania ongiś dla wszystkich Polaków z wyjątkiem nieznacznej garstki komunistów, przeszedł de facto w stan uznania”.

W dzisiejszych czasach lewica, ciesząc się owym stanem uznania i odcinając kupony od nagromadzonego przez lata kapitału głupoty, kontynuuje bez przeszkód rewolucję na świecie, w Europie i w Polsce.
Pytaniem zasadniczym, które powinien sobie zadać dziś każdy normalny Polak, jest to: Czy akceptacja kolejnych, nowych wcieleń „socjalizmu” – „komunizmu” – „lewicy”, wynika z wolnego i świadomego wyboru, czy może jest rezultatem manipulacji i narzuconego stereotypu?

W praktyce „negacja systemu” (opcja radykalna) wyklucza z życia politycznego nie tylko „rząd” PO, ale również innych przedstawicieli patologicznych opcji, a także tych, którzy w ramach operacyjnej przykrywki domagają się  “wyborczej zmiany”. „Opozycja” (opcja umiarkowana) natomiast nie zwalcza lewicy, lecz konkuruje z jej przedstawicielami w demokratycznych wyborach, ponieważ akceptuje lewicę jako jedną z orientacji światopoglądowych. Tym samym politycy “prawicy systemowej” (m.in. PiS) jawią mi się jako konformiści niezdolni do przeprowadzenia zasadniczych zmian w Polsce, umożliwiających uwolnienie od lewicowej patologii.

____________________________________

Grafika: rysunek z galerii

O autorze: CzarnaLimuzyna

Blog osobisty. Moje prywatne opinie na temat polityki nie mają charakteru "prawd objawionych". "Tylko prawda jest ciekawa". We wpisach antynarracyjnych stosuję hiperbolę.